We willen van deze wereld een betere plek maken door te zorgen dat JIJ een verschil maakt

Posts tagged ‘mededogen’

Veroordelen, of je hart openen … een waar gebeurd verhaal

Als verpleegkunde op intensieve zorgen heb ik in 30 jaar veel menselijk leed gezien. Een van mijn meest schrijnende ervaringen wil ik graag met jullie delen.

Op een bepaald ogenblik wordt op de nabije afdeling in het ziekenhuis een man van ongeveer 45 jaar opgenomen. Nu ja, man … graatmager, van kop tot teen vol wondjes en kneuzingen, duidelijk al lang niet meer gewassen, geschoren of gekamd. En het ergst van al: zo’n holle, lege blik in zo’n uitdrukkingloos gelaat! De hulpdiensten hadden hem opgehaald in de ruïne van een uitgebrande woning.

Na enkele dagen werd duidelijk hoe erg de ‘schade’ was. Contact met deze man was onmogelijk. Eten of drinken kon hij niet, hij slikte gewoon niets door. Urine en stoelgang liet hij gelijk waar lopen, zonder enige emotie.

Het herstel heeft lang geduurd, en toen kwam het verhaal stilaan. De man had een uitstekende relatie met een schat van een echtgenote, een goede baan en een mooi huis. Geslaagd in het leven. Tot zijn echtgenote overleed.

Over dit verlies kwam hij eenvoudig niet heen. En als succesvol man in de maatschappij moet je toch sterk zijn, niet? Op zo’n moment leert men zijn vrienden kennen. Geen familie meer, dus als snel werd drank de enige troost, de enige manier om -voorlopig- te kunnen blijven functioneren. Drank werd een probleem, en na een tijd dus zonder pardon buitengegooid op het werk.

Alsof het allemaal nog niet genoeg was, brandde zijn woning nagenoeg volledig uit. En nog steeds niemand die zich vragen stelt, ja het kan in onze ‘moderne’ maatschappij! Omdat hij geen alternatief zag, is hij maar opnieuw in de ruïne getrokken om daar wie weet hoe lang te verkommeren. Vooraleer iemand verleert om te slikken …

Nu, zozeer van de pot gerukt is dit verhaal niet. Hoeveel mensen leven hier en nu in volledige anonimiteit, door iedereen verlaten om welke reden dan ook? En er zijn instanties die kunnen helpen, heel juist. Maar, indien mensen zo ver in de ellende en depressie zitten, ontbreekt hen nu precies de reflex om hulp te vragen.

Deze man heeft zijn verhaal voor het eerst verteld aan mij. Heel ontnuchterend, moet ik eerlijk toegeven. Zo dichtbij komt de realiteit zelden: een schat van een vrouw en kinderen, goede baan, goed huis … Waar hebben we dat nog gehoord?

Wij, mensen die overvloed hebben, houden vaak een oordeel -beoordeling of veroordeling- klaar voor zwervers, daklozen, ‘marginalen’. Dat ze ook gaan werken, verdorie. Ja ja, zeker.

Wie heeft nog nooit in zijn even een ‘mindere periode’ gehad, een periode met een hoop miserie zodat je er eigenlijk allemaal niet zoveel zin meer in hebt? En wie haalt je dan door zo een periode heen? Juist, je naasten. Maar als die er niet zouden zijn? Ik durf al lang niet meer beweren dat dit mij nooit zal overkomen. Er is toch zo weinig voor nodig om in een negatieve spiraal te gaan. En naar beneden gaan lijkt op een of andere manier vaak gemakkelijker dan naar boven gaan.

Dit is ook bewust-worden, en wel heel dicht bij mijn bed. Deze man dragen wij allemaal voor een stukje in ons. Gelijk wie van ons had in zijn stoel kunnen zitten. Zo heeft iedereen een eigen verhaal, en welk een verschil kunnen we maken door iemand niet te veroordelen -op basis van wat we zien, en niet op basis van wat we weten- maar ons hart open te stellen.

Mededogen is een schitterend woord: mede-dogen. Dogen = toelaten, en mede = samen, maar ook een zalige zoete honingdrank.

Advertenties
%d bloggers liken dit: